ako.ay.isang.puta.


alam mo yung pakiramdam na ayaw mo naman talagang gawin pero ginawa mo parin kasi kailangan mong mabuhay at magbayad ng renta, cable, tubig at kuryente. alam mo yung parang tumambay ka sa gabi sa may circle at tumayo at nagpa-pick up at na-pick up naman ng isang van na sinasakyan ng isang team ng basketball players. alam ko kinky fantasy ito ng ibang mga bakla pero pano kung yung basketball players eh kamukha nina max alvarado (or fill in the blank any of the guys that you find despicable) at dinala ka sa may antipolo at duon kinantot ng kinantot sa pwet kahit sabi mo hindi ka bottom kung hindi top ka! top ka! punyeta! (aray ang sakit!)pero imbes na bayaran ka ng malaki o nang tama, binugbog ka pa at pinagtatadyakan at pinagduduraan at itinulak ka pa sa may bangin na parang si Myrna Diones nuong dekada nubenta.

So umuwi ka, aaka-aka, wasak na wasak ang wetpaks, duguan at halos hindi na makalakad. pero ni hindi ka makapagtaxi o makapag-McDo o Jollibee dahil leche wala. ka. ngang. pera.

Yan. Yan ang aking naramdaman nuong Agosto kaya bago sumapit ang September, kami ni MJ, nagtungo sa aming headwriter at nag-paalam. bow!





picture above: promotional poster for Vittorio de Sica's Two Women. The movie is not about prostitutes, by the way. It just so happens that near the end of the movie, while the mother and the daughter were on their way home, they encountered an entire group of soldiers coming back from the war (Two Women is set in WWII). Suffice to say that what happened next left the mother and the daughter scarred for life.

Comments

Ate Sienna said…
syet.. so ibig bang sabihin, wa ka work now? or nilisan mo lang ang isa sa mga raket mo?

feel ko ang pagkabad trip mo. ilang beses na rin kasi akong nagpaka-pokpok kasi wala akong choice. Sana nga sa sigay na lang nabubuhay ang tao at hindi sa pera.

pero tama, darating nga yung point na sasabihin mo, "leche, 'tang-inang buhay ito!" sabay talikod forever. yun nga lang, pagkatapos nun, takot ka na kasi di mo na alam kung paano magbabayad ng credit cards mo, much more, renta sa bahay.

pero sige lang, karir lang. no guts, no glory, ikanga. wala namang ibang pupuntahan kundi pataas, diba?

at yang pelikulang yan ni sophia loren, alam mo bang nadedepress ako kapag napapanood ko sya. pero naghahanap pa rin ako ng copy nyan. there's really something striking about that movie. nag-iisip ka tuloy, syet, kung dati masama na ang mundo, paano pa kaya ngayon?

ay naku, tigilan ko na, leche! nalulungkot aketch!
bwisit diaries said…
korak, plangak, plangana ate sienna, ako ay jobless bum pg at super broke. pero kahit naman may trabaho ako broke pa rin ako so what else is new hahaha!

o well, kaya heto nalalako ako ng aking resume sa bawat tv network, magazines at peryodiko sa buong kamaynilaan...

and yes, in these times of great uncertainty, vittorio de sica is our patron saint. i loooove him and i also loooove this movie. isnt lola sophia divine?

hay naku, manonood na lang ako ng bicycle thief at miracle in milan, malay natin this experience will finally turn me into a neo-realist filmmaker hahaha charing!
southdude said…
Hmm, sana di naman humantong buhay ko sa ganun at ako'y magre-resign na rin w/in the year. Hay. Mahirap pero kelangan kayannin!

Popular posts from this blog

sop tips (o kung papaano huwag matakot makipagtalik sa telepono)

para sa masa (or why the eraserheads, even if they are still together, can't possibly sing "toyang" over and over again)

FEAR AND LOATHING IN SAGADA