Tuesday, March 3, 2015

oh god, i think i just fell in love

this is Koharu Sugawara. don't know anything else about her but i did try to google "Koharu Sugawara lesbian." the results were inconclusive. however i did see another video of hers and if she is a lesbian oh man ang ganda ng subtext ng video na ito -

Monday, March 2, 2015

One day

It’s simply the case of having too many lighters and not having enough cigarettes or is it the other way around? Lately I dreamed about travel, sex and something else. My mother’s going somewhere tomorrow and I will be left alone for a week. Not a good sign. Then there is the deadline that I am  trying to beat and I think I am not going to make it. But still I try to march on because what else is there to do but to march forward, right? Now I have decisions to make. I feel like I’m walking on a tightrope. It’s quite difficult to create the life that you want, no? To create a life that I want and not the life that is simply given. Tug and pull. There’s always a tug and pull these days. Makes for a better character I think but really hellish to live through.

Monday, February 9, 2015

Like a knotted string


These past years I have come to compare my emotions to a tangled string. I always thought --- no, I feel --- deep in my heart, there is a string that is frustratingly knotted. I, myself, find it hard to unravel and when I am involved with someone trying to tie this string with another human being seems almost impossible. The knots just keep getting messier. Bigger. Scarier. More frustratingly knotted. Painful.

Last night’s episode of Looking was just like that. Kevin tries to break it off with his boyfriend in favour of Patrick but can’t. Dom wants to know where he “sits in the pantheon” with Lynn who feels he is done with relationships having given most of himself to a former lover. In the end, Patrick walks out of a bar completely shattered. Wow, I thought, the valley of the broken hearts. Is San Francisco a valley? I especially love the shout-out to Armistead Maupin when Patrick compared Eddie to Miss Madrigal. And, yes, I guess when it comes to love --- the same as when buying an ice cream --- some actually prefer to wait in line even if you can get the same thing from another store, isn’t that right Richie?


I try not to watch too much TV. I’m already too much committed to Looking, Game of Thrones and Orange is the New Black and my laptop can only hold a certain amount of devotion. But I do dig those fan videos of love affairs featured in other shows. I guess it’s the romantic in me (and we all know what becomes of the romantic when it gets out of hand. Try talking to Madame Bovary). Last night however I got caught watching and re-watching the gay couple from Shameless. Oh god, Mickey is so fucking hot.


Tuesday, December 23, 2014

Christmas sa pinaka-nakakaloka kong taon

1. Sana ako na lang ‘yung nagsulat ng Christmas jingle ng ABS-CBN para pag may nangaroling sa amin at kinanta ‘yung song hihingi ako ng royalty.

2. Habang nagta-trabaho ‘yung kahera sa KFC panay ang text niya. I wonder who she is texting. “Merry Christmas babes, d’yan ako matutulog mamaya”? “Tita ako na ang bahala sa lechon”? O baka naman umiiskor ng ecstasy. Tandaan, ang source man nagbabakasyon din.

3. Eh ‘yung umiikot ako sa grocery tulak tulak ang cart habang naka-simangot tapos paglingon ko may kinda cute na paminta na nakatingin sa akin at nung nag-abot ‘yung mga tingin namin nag-sparkle ‘yung eyes niya. Direk, cue music please: Ang nagsindi nitong ilaw, walang iba kung hindi ikaw... Dahil ikaw bro... dahil ikaw bro... Ang star ng Pasko!”

4. On being left hanging by someone you like this season. Hindi ba mas maganda kung babalikan ka ng taong nang-iwan sa’yo sa tamang panahon kesa ipilit ang isang relasyong hindi napapanahon?

5. Bumibili ako sa karinderya at napansin kong parang semana santa ang mukha ni Manang Serbidora. Oo nga naman. For some lasang paella ang Christmas: rich, colourful and flavourful. For others, it tastes like cardboard.

6. Naughty or nice, basta may Christmas bonus, for sure may regalo ka. Text ‘yan galing kay Santa. Char.

7. “Merry Christmas!” sigaw ng Hypermart grocery attendants. ‘Tang-ina ninyo rin, sa isip isip ko, mga hindot kayo! Leche!

Thursday, November 27, 2014

learning to exhale

The house is quiet and I’m on my second and last beer for the night. I no longer binge on alcohol. Being drunk at night makes it harder to wake up for my morning jog. And my daily workouts and constant exposure to the sun have already contributed to the sad state of my skin. I don’t need alcohol to make my skin drier than it already is. And the last thing that I need right now is to look my age. Yes, getting old apparently makes one vainer. 

I’m drinking now because it’s Friday and I’ve been meaning to drink since early this evening. I was supposed to go to a book launch but had to stay at the office until 11pm. On my way back to QC I kept wondering if I should go out alone. I’ve been meaning to do that for the longest time but eventually I decided to just go home (Because, as I had concluded during the ride, it’s the adult thing to do). Yes, I wanted to sit on a bar stool and enjoy some rock music but do I also expect to get picked up? Am I prepared to spend my Saturday morning drunk and smoking like a chimney? Am I doing this because I feel insecure and insignificant? Hell yeah! So I went home.

I feel as if my heart had gone through a shredder (again). Monday came with a good news (HIV test came out negative) but Tuesday and Wednesday were spent pining for tall cute buddy who, like I suspected, is still dating other guys (and hot, cute guys at that!). I started sinking when I learned of this and I moped around the office until buddy number two (who I was in loved with just a couple of months ago) sent a message and wanted to hook up. Then Thursday came and tall, cute buddy apologized for ignoring my messages and I’m hooked again. Today, we spent most of the afternoon exchanging messages. I was pretty full of myself till I added him on my Facebook list and saw how hunky the men he has been dating. And that, well, made me want to drink alone. Lately, my self-esteem has sunk a record low.

I’m drinking now but hopefully I’m drinking because I want to drink and not because I want to assuage this gnawing pain. I mean, pining for guys is so like 10 years ago. People around me are making movies, doing their dream projects, and have been generally successful in their respective careers while I, well, I’m still begging for love, any kind of love. So this week I started acquainting myself with Freud and began learning to process my emotions. I realized that I have such a short fuse. My mind has no ability to put things into context when I’m hurting. My first instinct is find an easy balm to take away the pain. I never learned to cope. So now I’m trying this new method of processing my feelings first. Before doing anything, I ask myself why do I feel this way? Are my thoughts legit and real and not based on some psychotic reaction because I do tend to be unhinged from reality most of the time. Romantic love is not the problem of course. It’s more of how I view the world and how I see myself in it. I have such a weak ego that my life has been ruled mostly by my id. And, as Carrie once said quoting Freud, isn’t delayed gratification a sign of maturity? My psyche has a lot of catching up to do apparently and it’s all happening this year, right here, right now, Live na Live. And so here’s what I’ve learned so far: I’ve got 101 problems and love should not be one of them. To start with, I think I have to focus on my sanity because it’s going faster than an Andy Warhol painting at a Sotheby’s auction.

1.40am Friday, sometime in the last few months 

Friday, October 10, 2014



"Are you perfectly happy with me?" That's the question he most wanted to ask him. Mahirap pala itong tanungin kahit kayo ay magkasama na sa iisang bahay for the past five years, five fucking years of anger, sadness, and happiness. But maybe it was because they were already five years in the making kaya mahirap itong tanungin? Either ways, hindi niya ito matanong without blushing or stuttering.

"What?" Tinanong siya ni Louie. "Ano yung tatanungin mo sa akin?"

The boyfriend was heartily eating his spaghetti at namumula na ang kanyang labi. May extra mumo pa on the side.

"Meron kang spag sa pisngi mo," sabi ni Banjo.

"Saan?" Kinuha ng kanyang boyfriend ang tissue at ipinahid ito sa maling pisngi.

"Hindi dyan."

"Saan?" Muling idinampi nito ang tissue, padamping demure kaya naman hindi na naman naalis ang mumo sa mukha.

"Akin na nga ang tissue..." Parang nanay na nagpupunas sa makulit na anak, maigi niyang inalis ang dumi sa pisngi ng kanyang partner.

The partner smiled. He smiled too. After five fucking years, nagkaka-moment pa rin pala sila.

"Ano nga ang sasabihin mo sa akin?" Tanong ulit ni Louie sa kanya, ang kilig hindi pa rin naaalis sa mga labi nito.

"Wala." Banjo then looked at a distance. But are you happy with me?


Naramdaman na niyang tumayo si Louie mula sa kanilang bed. Sa nakabukas na pintuan naririnig na niyang unti-unting nabubuhay ang kanilang kusina. Ang coffeemaker, maingay na gina-gargle ang kape. Ang itlog, pumuputok putok habang nagsu-swimming sa mantika. Mayamaya lang bumangon na rin siya at pumunta sa kusina.

"Coffee?" tanong ni Louie.


Nagsindi siya ng sigarilyo habang hinihintay na ihain sa kanya ang pagkain. Old fogeys, he used to describe them. They say that when two people are together for a very long time, they mesh. May studies na ganyan. The couple suddenly find themselves finishing each other's sentences, bearing the same facial features even if they aren't twins, and sometimes they can even communicate telephatically, if that is even possible.

Nilapag ni Louie ang kanyang kape, very black at very sweet. Overlooking ang kanilang kusina sa buong Project 8 and somewhere in the horizon a cloud hangs in the sky, alone and seemingly lonely.

"Tingnan mo yung ulap na yun," sabi ni Banjo. "Parang sasakyan na nasiraan. Na-stuck."

Louie looks out. "San?"

"Ayun oh."

“Sus, nagha-hallucinate ka na naman.”

Mainit nuong umagang iyon pati kuyokot niya pinagpapawisan.

"Summer na," sabi ni Louie instead. "Saan tayo this year?"

"Ewan ko, bahala na kung may pera."

Last year, on a whim nagpunta sila sa Puerto Gallera. Matagal na niya kasing naririnig ang adventures ng mga kaibigan nilang bakla sa beach na yun. Orgy sa kweba, lasingan hanggang umaga, drugs na pwedeng makuha kung kani-kanino lang. Sa totoo lang, he didn't know what to expect so they excitedly packed their bags and headed off to the South. Pagkadating nila sa beach una nilang nakita ang mga batang nag-iinuman sa may dalampasigan. Nadismaya sila. 

"It's just like Manila, only with sand," sabi ng kanyang disappointed na partner. An island paradise it definitely was not. That night, after having dinner, they went out to drink. Nag-settle sila sa isang table by the shore at pinagmasdan ang mga kabataang parang walang bukas kung makipaglandian. Look at that kid snuggling with an affam, biro nila sa isa't isa. Tingnan mo naman ito, lasing na lasing na pero walang tigil pa rin sa kakainom. Nasan na ba ang mga magulang ng mga batang ito? Sa may di kalayuan, may isang binatang pilit na nilulunod ang sarili sa pagkanta. "Hanggang dito ba naman, sinusundan tayo ng kantang yan?" singhal niya kay Louie. Para sa kanila, they truly are almost half-crazy.

Di nagtagal, bumalik rin ang kanilang usapan tungkol sa kanilang buhay. Ang lamesang gusto nilang bilhin, pampalit sa limang taon nang dinning table. Halos lahat na yata ng mantsa naroroon na. Ang mga bayarin sa bahay, ang loan na kinuha ni Louie, ang raise na makukuha ni Banjo sa Hunyo. They could've been having the same conversation in their kitchen only they were in fucking Puerto Galera, uncomfortable and miserable.

Pagkatapos ng ilang bote ng beer nagpasya na rin silang umuwi sa kanilang hotel room. Napadami kasi ang inom ni Louie at gusto nang mahiga. Inisip niyang mag-explore nuong gabing yun pero para pa-ke? Besides hindi ba breach of trust o breach of contract o whatever kung sakaling gawin niya iyon? Pagkatapos ng limang taon, pagpapalit lang ba niya ang kanyang relasyon sa mga lalaking hindi man lang niya masisilayan ng lubus-lubusan?

He remembered lying on a cold bed that night. The boyfriend fell as sleep in a snap. Pagdating ng alas-tres, dahil na rin siguro sa kalasingan at lamig, bigla silang nagyakapan, naghalikan, at nagtalik. Pero perfunctory lang ito, tulad ng mga pagla-loving loving nila nitong mga nakaraang taon. After a few tug and pull, he went to his side and wondered about the recipe for a happy marriage. Can it be found in an exciting bedroom with leather leashes, handcuffs and sex toys? Just as the entire Puerto was roaring for a wild sexy morning, he was beside his boyfriend wishing that they had stayed in Manila and had a movie marathon just like what they did the year before.

"Coffee pa?" tanong ng kanyang boyfriend, "Saan nga tayo this summer?"

"Ewan ko. Bahala na."


Kung tutuusin hindi matino ang unang pagkikita nila Banjo at Louie. It started in a threesome with Banjo’s date. Magkasabay kasi silang umuwi mula sa bahay ng lalaking ni hindi na nila matandaan ngayon. Nagkayayaang mag-breakfast. Ang breakfast na nauwi sa lunch at nagpatuloy sa merienda na naging isang pormal na date kinagabihan. Tuwing tatanungin si Banjo kung bakit niya natipuan si Louie palagi niyang sinasagot na ito ay dahil sa mata nito, sa kisig ng katawaan at dahil na rin sa pareho sila ng interest sa buhay. Pero ang totoo si Louie lang ang nakapalagayan niya ng loob sa lahat ng lalaking nakapiling niya. Pagkatapos ng dalawang araw na pagkikita si Banjo na rin mismo ang nagsabing mahal na niya si Louie. Maaari nga bang ma-in love ng todo sa loob ng dalawang araw sa isang lalaking hindi man niya lubos kilala? Para kay Banjo, maaari ito lalo na’t tila lahat ng mga nangyari, lahat ng botched dates, quickies at hook-ups na nagdaan bago pa man sila nagkakilala ni Louie ay para na ring isang introduksyon sa noo’y pausbong palang nilang pag-iibigan. Para kay Banjo, si Louie ang hudyat ng pagtatapos ng kanyang mahabang paghahanap. That’s probably why for Banjo, though he only knew Louie for almost three days, everything felt logical and, most of all, hard-earned. And he was hoping, really hoping and praying that it would all be worth it.


Tulad ng mga nagdaang Sabado, sinisimulan nila ang kanilang weekend sa loob ng grocery. Pinag-masdan ni Banjo si Louie habang kumukuha ito ng cart, tulad ng madalas niyang Gawain.

“Where do you want to go first?” tanong ni Louie.

“Ano ba ang nasa listahan mo?”

“Ano ba ang nasa listahan natin?”

“Nandyan na ba ‘yung shampoo na gusto ko?”

“‘Yung anti-dandruff… Yup, nandito na.”

“Sabon? Wala na tayong sabon.”

“Pati toothpaste. Check.”


“‘Yung coffee beans mo nandito na rin.”

“Ikaw? ‘Yung sa’yo.”

“Nandito na… Sa pagkain? Wala ka bang special request.”

“Ikaw na bahala ‘dun. Dito lang ako ha…”

“As usual,” buntong hininga ni Louie habang naglalakad palayo si Banjo.

Mahaba parati ang listahan ni Louie. Para itong listahan ng isang “homemaker.” Detergent. Fabric softener. Asukal. Asin. Toyo at suka. Mga gulay at karne. Isda at kung ano ano pa. Para kay Banjo naman, sapat na ang mga sabong pampaligo at panghugas at ilang mga biskwit. Ngunit ito naman ang ikinatuwa ni Banjo kay Louie dahil sa limang taon silang pagsasama, naramdaman niya ang pag-aalaga nito sa kanya.

Noong magsimula silang tumira sa iisang bubong, hindi lang bahay at kama ang kanilang sinimulang pagsaluhan. Pati ang kanilang mga choices, ang mga tama at maling desisyon sa pag-araw araw nilang buhay, ang kanilang mga paniniwala at pati na rin ang kanilang mga habits sa pagkain, sa pagtulog, sa kanilang mga katawan. Marahil nga na dapat ikatuwa ni Banjo na hanggang sa kanilang ika-limang taon sa relasyon sabay pa rin silang namimili sa grocery. Sabay nilang pinipili ang mga produktong pupuno sa kanilang tahanan, mga produktong kanilang kukunsumuhin, mga pagkaing parehong dadaloy sa kanilang mga katawan. Kung dati nga ay magka-iba pa sila ng shampoo na ginagamit, ngayon parang three-in-one na sila, ang kanilang mga hilig at nais ay nasa iisang bote na lang.

Kumuha si Banjo ng sabon, nang facial wash, nang toothpaste at kung ano-ano pang pang-linis sa katawan at dinala sa kanilang cart habang si Louie ay nasa vegetable section pa, inaamoy at pinipisil ang bawat kamatis at gulay na matipuhan. Pinagmasdan niya ang kanyang partner na giliw na giliw sa pamimili. He is always like this. He loves shopping leasurely, shopping for simple things tulad ng kamatis at kalamansi. Ilang beses na rin niyang pinagmasdan ang partner niya sa ganitong okasyon at kung minsan nagbibigay pa ito ng amusement kay Banjo, nang certain warm feelings. Pero ngayon, hindi niya alam kung bakit, imbes na affection ang kanyang naramdaman, nakaramdam siya ng pagkabagot.

Is this all there is to it? Nasambit niya sa sarili.

Nakita siya ni Louie na nakatingin sa kanya at nagbiro pa itong mag-flying kiss. Napa-ngiwi si Banjo sa ka-kornihan ng kanyang partner.

“Baby what’s wrong?” tanong ni Louie.

“Inaantok pa ako. Is it okay if I just wait for you at the café?”

“Sige, I’ll text you when I’m done.”


“Is this all there is to it?” usisa ni Banjo sa sarili habang hinihintay ang kanyang kape. At saan naman patungo ang isipang ito? Sa cool-off? Sa hiwalayan? Pero hinding-hindi niya nais hiwalayan si Louie. Kay Louie na yata niya natagpuan ang partner na hinahanap niya. Mabait. Maasikaso. Mapag-mahal. At kung magiging totoo lang naman din siya sa kanyang sarili at sa kanilang relasyon hindi ba’t siya rin naman ay patuloy nag-aasikaso at nag-mamahal sa kanyang minamahal? Bored lang naman siya. Sa sarili niya. Sa kanilang dalawa. At oo, aaminin na niya, sa relasyon nila. Bakit kasi lahat na lang ng ginagawa nila parang déjà vu?

What should be done then?

Kinuha ni Banjo ang kanyang cappuccino mula sa counter, nagnakaw ng dalawang brown sugar mula sa container at lumabas na upang makapag-sigarilyo.

May dapat nga bang gawin? Bakit hindi na lang niya hayaang lumipas ang boredom?

Kumuha siya ng stick mula sa kanyang pakete, sinindihan at humithit sa kanyang yosi.

Ganun ba talaga kapag tumatagal na? Nagkakatamaran na sa relasyon?

Habang si Louie ay namimili sa grocery, putting items into their cart, items that somehow consist of their everyday existence, heto naman si Banjo nag-iisip kung dapat ngang guluhin ang kanilang tahimik na pamumuhay.

Baka kailangan nilang mag-bakasyon na? O kailangan niyang mag-bakasyon nang mag-isa?

Sinuri niya ang mga karatig lamesa at nakita niya ang isang lalaki sa dulo ng café, nag-iisa rin.

O baka kailangan lang nila ng bakasyon sa isa’t-isa? ‘Yun din kaya ang nararamdaman ni Louie?

Nakita siya ng lalaki na nagsisigarilyo. Tumayo ito at naglakad patungo sa kanya. Kinabahan si Banjo. May dalang landi ba ang titig na binigay niya sa binata? Paano kung makita siya ni Louie? Does this mean he is already cheating on him?

Ang gusto ko lang naman ay maramdaman ulit ang excitement ng isang taong may option na maging mag-isa. Ngunit hindi naman niya nais na mag-isa muli.

Lumapit sa kanyang table ang lalaki. May dalang ngiti ito sa kanyang labi. Napa-ngiti rin si Banjo at munting inangat ang likod mula sa silya na parang inaabangan ang pag-upo ng binata sa tabi niya.

Baka kailangan niyang maging Banjo muli at hindi bilang si Banjo na partner ni Louie.

“Hello,” sabi ng binata.

“Hi,” sabi ni Banjo.

“Can have a light?”

Hindi nag-rehistro kaagad kay Banjo ang sinabi ng lalaki. Tila yata iba ang inaasahan niya na sabihin nito.


Itinuro ng lalaki ang lighter na nasa tabi ng pakete ni Banjo.

“Lighter? Puwedeng pahiram?”

Banjo looked at the lighter seemingly surprised that it has been there since he sat on the table.

“Oh sure.”

Bumalik ang lalaki sa kinauupuan habang si Banjo naman ay nagpahid ng mga munting pawis na namuo sa kanyang noo. Natawa at napahiya siya sa kanyang sarili.

Ano nga ba ang gusto niya? May dapat nga bang gawin siya?


Pagkatapos nilang kumain ng agahan, inilabas na ni Banjo ang beer na binili sa tindahan. Mainit ang hangin at kanina pa nag-aayang uminom nitong si Banjo.

“Ikaw, beer?” sabi niya kay Louie.

“Mamaya na.”

Tumayo si Louie at sinimulan nang linisin ang mesa.

“Pulutan, gusto mo?”


“’San kaya ‘yung tropa ngayon? Nag-text ba sila?”

“Wala naman. Nag-text sila sa’yo.”

“Wala. Naisip ko lang.”

“Nabo-bore ako.”


“Nabo-bore ako. Ewan. Hindi ko alam.”

“Gusto mo ba lumabas? Maaga pa naman. Tawagin ko sina Ge at Rico.”

“‘Wag na. Katamad din. ‘Yun din at ‘yun din naman.”

“Ikaw ang bahala.”

“Paano kung ako lang ang lalabas?” biglang sambit ni Banjo na may pagbibiro sa kanyang tono. “ Papayagan mo ba ako?”

Tumingin si Louie kay Banjo. Nagbigla. Nag-tataka.

“Gusto mo ba?”

“Ewan ko.”

“May ka-date ka?”

“Lalabas lang mag-isa, may ka-date agad.”

“Ayaw mo akong kasama eh. Ano ba ang rason kung ayaw isama ang boyfriend kung hindi may imi-meet na iba?”

“Wala lang. Gusto lang mapag-isa.”

“Para maka-landi.”

“Hindi naman necessarily na lumandi.”

“Para lumandi ng konti lang.”

“Oh, nagagalit ka kaagad. Lumalabas naman tayo ng hindi kasama ang isa’t isa ah.”

Muli, tumingin si Louie kay Banjo, inaalam kung saan nga ba patutungo ang kanilang usapan.

“Ano ba kasi ang gusto mong gawin? May problema ba?”

“Wala naman. Ewan ko. Nabo-bore lang talaga ako.”

“Sa akin?”

“Hindi sa’yo.”

“Sa ating dalawa?”

“Hindi sa ganun. Ano ba? Suggestion lang naman.”

“Ano ba kasi ang suggestion na ‘yan? Lumabas. Na mag-isa? What does that mean? Not with friends. Alone lang talaga?”


“And then what?”

“And then i-enjoy lang ang gabi.”

“Na mag-isa?”

“Oo! Ewan ko. Siguro.”

“Bakit kasi hindi mo pa sabihin ang gusto mo? Ano nga ba ang gusto mo?”

“Wala akong gusto! Nabo-bore lang ako!”

“Nabo-bore saan?”

“Ewan! Sa lahat! Sa conversation na ito!”

“E di lumabas ka! Bakit hindi ka lumabas? Go!”

“Ewan ko sa’yo. Suggestion nga lang eh.”

Tumayo si Banjo at nagtungo sa kanilang balkonahe kasama ang kanyang beer. Ngunit para kay Louie hindi pa tapos ang kanilang usapan.


Nang sabihin sa kanya ni Banjo ang nais nito halos hindi siya makapaniwala. Parang out of the blue. Parang walang pinang-gagalingan. Pero alam naman ni Louie kung ano ang gusto ni Banjo eh. Sa limang taon nilang pagsasama, nakilala na niya ng husto ang partner. Hindi naman siya tanga. Nakakaramdam din naman siya. Ang gusto ni Banjo ay lumabas ng mag-isa para maka-landi sa iba. ‘Yun naman talaga ang pinupuntirya ng suggestion niya eh. Kaya nga siya humihingi ng permission. Pero bakit ngayon pa? Bakit ngayon pa na tila matatag na ang kanilang relasyon? Bakit ngayon pa na naka-pirmi na sa kanyang utak na tatanda silang dalawa na magkasama? Dahil hindi ba, ang intension nito ay guluhin kung ano na ang kanilang napagkasunduan?

Tiningnan ni Louie ang mga hugasin sa kusina at gusto niyang ipagtatapon ang plato sa sahig. Gusto niyang makita ang mga plato na bumulusok sa sahig at magkada-basag at madurog hanggang maging bubog. Gusto niyang Makita siya ni Banjo na magwala dahil iyon naman talaga ang kanyang nararamdaman. Para siyang binabasag ng kanyang minamahal.

“Pero para sa ano pa?” sa isip-isip ni Louie. “Ako rin naman ang magliligpit niyan.”

Binuksan niya na lang ang tubig at sinimulang hugasan ang pinag-kainan habang si Banjo ay muling nagkulong sa kanilang balkonahe. Hinayaan niyang dumaloy ang malamig na tubig sa kanyang mga kamay at pinagmasdan ang mga natirang butil ng kanin at buto na mamuo sa dulo ng kanilang lababo.

“Ano ba kasi ang gusto mo?” Singhal niya sa mga plato na parang ito ay si Banjo. “Bakit hindi mo na lang sabihin?”

Matapos linisin ang lamesa ay nagtimpla siya ng kape at nag-sindi ng sigarilyo, isang bisyong matagal na niyang tinigilan. Sa kanyang unang hithit palang, naramdaman na niya ang nikotina na dumaloy sa kanyang dugo at dinagdagan pa nito ang hilo na kanya nang nararamdaman. Sadyang mahirap nga yatang lunukin ang galit at selos na muling nagpakita sa kanya.


Nagseselos nga naman siya. Nagseselos siya hindi dahil mayroon nang dapat pagselosan. Nagseselos siya sa mga posibleng pagselosan. Paano kung tuluyang mawala na sa kanya si Banjo? Paano kung sa dulo ng suggestion ni Banjo ay matutuon din ang lahat sa kanyang kinakatakutan? Pagkatapos ng limang taon umikot na yata ang buong buhay niya sa kanyang partner. Sa bawat desisyon, sa bawat hakbang, sa bawat hininga, pinili niyang makapiling ang kanyang partner. Hindi niya yata kayang mawala pa sa buhay niya si Banjo pero papaano kung ito mismo tila ayaw na sa kanya?

Pero isang gabi lang, sabi niya sa sarili. Isang gabi lang naman. Bakit hindi mo siya payagan? Ano nga naman ba ang posibleng mangyari sa isang gabi lang?

Hindi pa rin. Hindi siya makakapayag. Hindi dapat. Hindi tama. Kung mahal talaga siya ni Banjo, hindi niya ito gagawin sa kanya. Pero mahal pa ba siya ni Banjo? Dahil siya, si Louie, mahal na mahal pa rin niya si Banjo. 

Noong gabing din iyon, hindi niya kinibo si Banjo. Nahiga siya sa kanyang puwesto at patalikod na natulog. Halos walang gumagalaw sa kanilang dalawa, parehong nakikiramdam sa isa’t isa. Mababaw ang mga hinga ni Louie na para bang sa konting ingay na kanyang magagawa magugunaw ang katahimikan sa kanilang dalawa. Baka sa giyera lang mauwi ang gabi.

Pero hindi rin nagtagal, naramdaman niyang gumalaw at lumapit si Banjo, idinikit nito ang kanyang braso sa hubad na katawan ni Louie. Umusog papalayo si Louie na para bang napapaso kahit na munting dampi ng kanyang partner. Hindi pa siya handa.

Hindi na muling lumapit pa si Banjo.

Nagising ng maaga si Louie. Tumayo ito at nagluto ng breakfast. Nagsalang ng kape sa coffeemaker. Inayos ang lamesa. Sinilip si Banjo na mahimbing pang natutulog at saka siya lumabas.

Nagtungo siya sa parking lot ng isang mall na malapit sa kanila. Marami ang nage-ehersisyo sa mga oras na ‘yun. Maraming tumatakbo na paikot-ikot sa munting parking lot. Bumili siya ng taho at naupo sa isang tabi. Pinagmasdan ang mga tao sa paligid niya. Paikot-ikot sila. Pabalik-balik sa munting espasyo na kanilang tinatakbuhan. Magulo pa rin ang isipan ni Louie. Halos hindi siya nakatulog kagabi. Pagising-gising siya. Sa bawat pag-galaw ni Banjo, napapa-dilat siya na parang binabantayan niya ang kanyang partner. Ano nga ba ang kanyang kinakatakutan? Na pagkatapos masabi sa kanya ng kanyang minamahal na nabo-bore na siya sa kanilang relasyon at ngayon ay nais lumabas at gumimik ng mag-isa, baka na lang tumayo ito at maghanap ng kung sino-sinong lalaki sa disoras ng gabi? Siguro nga. Kaya siguro siya hindi rin mapakali dahil bigla na lang niya naramdaman na hindi na siya safe sa relasyon. Na posibleng isang araw na lang matagpuan niyang wala na pala siyang uuwian sa bahay. Wala na. Dahil nakiapid na ito sa iba.

“Pero mahal ka naman niya hindi ba?” Sabi ni Louie sa sarili. “Sinabi niya ‘yun. Hindi ka niya iiwan.”

Kinuha niya mula sa bulsa ang isa pang sigarilyong dinukot niya sa pakete ni Banjo. Mukhang pati siya natutunan na niya muling magbisyo. Sinindihan niya ito at pinagmasdan ang mabilis na pag-usbong ng araw mula sa silangan.

Ano nga ba ang dapat niyang gawin? Ano nga ba ang dapat gawin?

Pagkauwi niya sa kanilang bahay, hindi pa rin nagagalaw ang pagkain. Ang kape nasa coffeemaker pa rin, nanlalamig na. Wala na rin si Banjo sa kanilang kuwarto. Umupo na lang si Louie sa kusina at pinagmasdan ang mga hinanda. Wala siyang ganang gumain. Wala rin siyang ganang ligpitin ang mga hinain. Hinanap niya ang kanyang cellphone sa pag-asang nag-iwan ng mensahe ang kanyang partner. Wala rin. Nagtungo siya sa kanilang aparador ngunit naroroon pa naman ang mga gamit at damit ni Banjo. Muli, umupo siya sa kusina. Alam niya na simula sa minutong ito, babagal ang oras. Magiging kalbaryo ang kanyang damdamin hanggang magkita muli sila ng kanyang minamahal. Alam niyang puputaktihin muli ang kanyang isipan ng selos at ng galit at alam niyang mabubuwang siya ng bahagya sa kakahintay sa kanya. Siguro nga ang sagot sa kanyang katanungan ay simple lang. Simple lang dahil hindi naman niya pagpipilitan ang kanyang sarili sa isang taong ayaw na sa kanya.

Kinuha niya muli ang kanyang cellphone at nagsimulang mag-message kay Banjo.


Salamat, ‘yan ang gustong sabihin ni Banjo kay Louie habang sila ay tahimik na gumagayak para sa kanilang lakad. Salamat at pinagbigyan mo ako. Pero hindi ito masabi-sabi ni Banjo dahil nahihiya siya. Nahihiya siya sa kanyang sarili, sa kanyang kaprisyo. Sa pagnanais na lumabas at lumandi na parang wala na sila. Nahihiya siya dahil selfish masyado ang kanyang hinihiling mula sa kanyang partner. Higit sa lahat, nahihiya siya dahil alam niyang sinisira niya ang kanilang relasyon. Pero, sa isip-isip din niya, hindi ba unti-unti rin niyang sisirain ang kanilang relasyon kung mananahimik lang siya at ikukubli na lang ang nararamdaman mula kay Louie. Pero salamat, ‘yan ang ibig ipahiwatig ni Banjo nang kunin niya ang kamay ng kanyang partner habang nasa likod sila ng taksi. Mabilis na iniwas ni Louie ang kanyang kamay at nanatiling nakatingin lang sa labas ng kanyang bintana.

Tumigil ang kanilang sasakyan sa isang sikat na bar. Rinig kaagad ni Banjo ang ingay ng tugtugin at hiyawan ng mga tao sa loob. Kinabahan siya at tulad ng nakasanayan niya ay napa-dikit siya sa kanyang partner. Pero si Louie, dire-diretsong pumasok sa bar at tulad ng kanilang napagkasunduan ay hindi na siya pinapansin pa. Pumayag man ito sa kanyang kagustuhan ngunit pilit na pinapamukha pa rin sa kanya ang kanyang katangahan. Pero ano pa nga ba ang magagawa niya? Nandito na sila.

Tumuloy na rin siya sa loob at nagtungo sa bar kung saan umorder agad siya ng pinaka-matapang na inumin. Hinanap niya si Louie na nasa kabilang dulo, umiinom na rin. Ito nga ba ang gusto niya nang sabihin niya kay Louie ang kanyang plano? Ang sirain lamang ang lahat ng kanilang naipundar na oras at pagmamahalan para sa ilang minutong landian lamang?

“Isang shot pa nga,” sabi ni Banjo sa bartender. Suddenly, hindi na niya feel mag-party. “Is this what I really want?”

Mula sa corner ng kanyang mata, nakita niyang umalis sa kanyang puwesto si Louie. Kung may kasama ba o wala hindi niya nakita. For a split second, hahanapin sana niya kung saan ito nagpunta ngunit pinigilan na rin niya ang kanyang sarili. Magmumukha na naman siyang tanga. Hindi ba siya ang may gusto nito? Ang lumandi sila ng kanya-kanya?

“Isang shot pa please?”

Siguro, sa isip-isip niya, he owes this to himself. Naging loyal naman siya sa loob ng limang taon. Naging loyal sa isip, sa salita, at sa gawa. Ano nga naman ba ang ilang minuto na makipag-flirt lang sa iba? Ang maramdaman kahit sa isang saglit, may ibubuga pa siya.

For the first time with a drink in his hand, sinuri niya ang kanyang paligid. Punong-puno ang bar at ang dance floor nag-uumapaw sa saya. Hindi nga ba’t ginusto niya ito? Siguro naman okay lang kahit papaano kung mag-enjoy siya ng kahit konti man lang.

Nagsalang ng isang sikat na dance tune ang DJ at napagpasyahan ni Banjo na tuluyan nang lisanin ang kanyang upuan upang sumali sa sayawan.

“Hi!” sabi ng isang lalaki sa kanya. “Want to dance?”

Tumingin siya sa lalaki at bahagyang nabigla at kinakausap siya nito.

“Sure,” narinig niyang sigaw niya sa lalaki, sabay offer ng kanyang bottle para sa isang toast.

At nag-toast sila tulad ng dati niyang ginagawa sa mga lalaking bago palang niya nakikilala. Na para bang ang pagkakatagpo nila sa isa’t isa ay deserving na agad ng isang meaningful toast. At ang unang toast na ito ay nasundan pa ng isa, at ng isa pa, hanggang ang gabi ay maging tulad na ng kanyang inaasahan. Tulad na ng dati, nang siya ay si Banjo palang at hindi si Banjo ni Louie.

Sa second floor, habang ang ingay ay pataas ng pataas na, umiinom pa rin mag-isa si Louie, pinagmamasdan ang kanyang Banjo na giliw na giliw sa pagsasayaw. Nahihiya siya para kay Banjo. Nahihiya siya para sa sarili. Nagagalit. Nasasaktan. Nagseselos. Nababasag.


Alas-kuwatro na ng umaga nang naka-uwi si Banjo. May slight buzz pa. Tama nga siguro ang kanyang desisyon na even for a night maging single sila ni Louie, sa isip-isip nito. Hindi ba nakaka-refresh? Ini-imagine niyang sasabihin niya sa kanyang boyfriend mamaya lang pag-gising nila. Hindi ba exciting? We’ve been trying too much to be a perfect couple, hindi ba’t minsan naman puwedeng magpaka-imperfect. And besides, sa isip isip niya, at ito naman talaga ang ipupunto niya sa kanyang boyfriend, naging loyal naman ako sa’yo. I didn’t go home with anyone. Umuwi pa rin ako sa’yo.

In good spirits siya noong pumasok ng apartment. He kept thinking of the guys na nakipag-landian sa kanya. Mga cute guys na gustong isayaw siya. Mga lalaking panay ang toast sa kanya. Hay, kung single nga lang siya. Pero he also took pleasure in the fact na hindi na siya available. Na hindi na siya ang naghahabol. At the end of the night, siya pa rin ang pinaka-attractive sa lahat dahil hindi na siya puwedeng maiuwi pa dahil naiuwi na siya.

Nagtungo siya sa kusina at nag-labas ng cola sa ref at nag-sindi ng yosi. Dinukot ang cellphone upang tingnan kung may text message ang mahal niya sa kanya.

Wala. Himala. Naka-uwi na kaya siya? Baka tulog na.

Tumingin siya sa pintuan ng kanilang kuwarto at naka-sara na ito. Siguro nga ay sa inis umuwi na lang ang kanyang boyfriend. Nalungkot siya bigla. Siguro nasaktan siya ng todo-todo. Siguro naging asshole nga siya sa gabing iyon.

“I need to make it up to him,” sa isip-isip niya. “I need to hug him tight and say sorry a million times.” At siguro masasabi na rin niya sa wakas ang kanina pa niya gusto sabihin. Salamat Louie. Salamat dahil pinagbigyan mo ako.

Iniwan niya ang sinding sigarilyo sa lamesa at nagtungo sa kanilang kuwarto. Ngunit bago pa man niya buksan ang kanilang pintuan, bigla siyang kinutuban. Kinabahan. Pinihit niya ang doorknob at tulad ng kanyang inaasahan, naroroon na si Louie.

Pero hindi ito nag-iisa.

“PUTANG INA NAMAN!” biglang sigaw ni Banjo kay Louie. “PUTANG-INA!”

Malakas niyang binagsak ang pintuan at muling nagtungo sa kusina. Nagsindi siya ng panibagong sigarilyo. Tama nga ba ang kanyang nakita? Si Louie may kasamang iba? At sa mismong kuwarto pa nila? Gusto niyang sugurin ang dalawa. Gusto niyang mag-mura. Gusto niyang mag-wala. Gusto niyang palayasin si Louie. Pero paano niya sisisihin si Louie kung ang buong gabing ito ay siya ang may pakana?

Ang hiya na kanina lamang ay naramdaman niya ay muling bumalik sa kanya. Ngunit kakaibang hiya ito. Hiya na kanina pa niya kinukubli hindi lang kay Louie kung hindi pati sa kanyang sarili. Hindi ba’t ‘yun din ang gusto niya? Ang sana’y mauwi rin siya ng iba? Pero hindi lang ito nangyari at ngayon ang kanyang partner pa ang gumawa ng nais niya. Ang kayang hiya ay unti-unting napalitan ng galit. Galit kay Louie. Galit sa lalaking inuwi nito. Pero higit sa lahat, galit sa sarili.

Nakatayo si Banjo sa kusina, paikot-ikot, hawak hawak ang yosing hindi maubos ubos kahit ilang beses hithitin. Mayamaya lang ay lumabas ng kwarto si Louie at naupo na rin sa lamesa. Hindi ito nagsalita. Tinitigan lang ang mga condiments --- ang mga patis, toyo't ketsup at kung ano ano pa, sa gitna ng kanilang lumang dinning table. Sa oras na iyon, maraming gustong itanong si Banjo. Sino siya? Masarap ba siya? Nasarapan ka ba? Putang-ina mo, ginusto mo rin pala! E kung ako rin nag-uwi, magagalit ka rin ba?

Pero kahit anong galit niya, kahit anong tulak ng kanyang dila, hindi niya mailabas ang mga gusto niyang sabihin dahil siya rin ay may kasalanan ng lahat. Finally, sa pagod, napaupo na lang siya sa harap ng kanyang boyfriend.

What the fuck have I done?

Paano tayo naging ganito?

Mahal mo pa ba ako?

Masaya ka pa ba sa akin?

Or better yet… am I happy with you?

Siguro sa lahat ng mga tanong sa pinakahuli pa rin siya lubos na nalilito. Buti sana kung isang quiz lang ito na ang sagot ay yes or no. Pero dahil alam niya na isa itong essay test na baka bukas o sa isang taon pa maisusulat ng buong buong, minarapat niyang huwag muna itong tanungin. Hindi rin naman niya alam ang sagot o kung gusto man niyang malaman ang totoong kasagutan. But yes, ito ang katanungan na dapat nang masagot.Ngayon. Sa oras na ito. Para sa kanya. Para sa kanilang dalawa. Para sa relasyong ito na umabot na ng limang taon. Pero walang nagsasalita sa kanila. Walang gustong maunang mag-sorry. Mag-reklamo. Mag-explain. Mag-I love you.  

Sa labas, unti-unti nang umaaraw, ang mga sinag nito ay naghahalo na sa puting liwanag dala ng flourescent. Madumi na ang ilaw, nakakalito. Hindi na malaman ni Banjo kung gabi pa o umaga na.


about myself

My Photo
quezon city, Philippines

i survived this